Gece Ölünce

Gece ölünce yalanlar affedilmezmiş. Ölüm müydü gözlerimdeki kederin taşmasına sebep olan, yoksa sevgi miydi beni karanlığa daha fazla hapseden? Hatıralarım mıydı unuttuğum, yoksa ben bir kabustan mı uyanmıştım? Ha...

Gece ölünce yalanlar affedilmezmiş. Ölüm müydü gözlerimdeki kederin taşmasına sebep olan, yoksa sevgi miydi beni karanlığa daha fazla hapseden? Hatıralarım mıydı unuttuğum, yoksa ben bir kabustan mı uyanmıştım? Hayatım; her gece dinmeyen gözyaşlarımın bir gece dineceğini beklemekle geçiyordu. Biliyordum; gece ölünce gözyaşlarımın dinmeyeceğini. Biliyordum; kaybettiğim hayatımın tekrar ellerime verilmeyeceğini. Ama bilmiyordum; sürüklendiğim karanlıkta ne kadar yaşayacağımı. Kalbimi benden alacak olan geceye kapım her zaman açıktı. Dilim sağır olduğum gerçeklikte yalana doğru demekle meşguldü durmadan. Kalbim daha doyamadığım babamın acısıyla dolup taşardı. Sekiz kurşunun benden aldığı hayatımı kim bana verecek? Sessizliğe doğru attığım çığlıklarım peki ne zaman duyulacak? Beni görmeyen annem ben öldüğümde beni görür müydü? Saçımı okşamayan eli ben ölünce okşar mıydı cansız saç tellerimi? Hiçbir zaman duymadığım ninnilerini duyacaktım, gece ölünce... ...geceyle birlikte ben de yok olup gidince. O zaman sessizlikte fısıldayışım bile olmayacaktı ama beni duyacaklardı. Saçımı okşayan annem olacaktı, ama hiçbir dokunuşunu hissetmeyecektim. Gece ölünce ne olacaktı? ~*~ Uzun süre başka bir ülkede hayatını devam ettiren Elif Karaer İstanbul'a döner. Annesinin ve üvey babasının peşine taktığı korumalardan kaçan Elif kendini babasının mezarı başında bulur. Babasının mezarı başında ağlarken hiç tanımadığı bir adam tarafından kaçırılır. Gizli Teşkilata çalışan beş istihbarat ajanı tarafında kurtulur fakat bilmediği bir şey var o da istihbaratın koruması altında olduğu.