Sena

“Uyumuyorsan bile kapat gözlerini Lamia,çünkü her göz kırpışında ona bir adım daha yaklaşıyorsun.” Zihnimin bana oynadığı oyunların kaçıncı perdesindeyim ben şimdi? Kaç perde kaldı finale ve kaç kişinin kanı var ellerimde? Daha vermem gereken kaç savaş var hakikat için ve ben yine niye başroldeyim? Korkusuzluğum, korkularıma dair tek kâbusum şimdi. Zihnim ve o gece; tek zindanım.

“Uyumuyorsan bile kapat gözlerini Lamia,çünkü her göz kırpışında ona bir adım daha yaklaşıyorsun.” Zihnimin bana oynadığı oyunların kaçıncı perdesindeyim ben şimdi? Kaç perde kaldı finale ve kaç kişinin kanı var ellerimde? Daha vermem gereken kaç savaş var hakikat için ve ben yine niye başroldeyim?

Kaybolmuş bir ruh, ipi kopup gitmiş havada öylece sallanan bir kukla... Hangisi yalan, hangisi gerçek şimdi? Gördüğüm yersiz sanrıların kaçı o mavi geceye aitken, kaçı zihnimin karanlığına ait mesela?

Ben seninle çok savaş verdim.Varlığınla da verdim, yokluğunla da verdim.Bu savaşın kazananı olmuyor. Biz kaybettik çünkü. Beraber başlattığımız savaşa beraber yenildik.Ama tek bir fark var. Sen hiçbir şey kaybetmedin. Ben çok şey kaybettim.

Ben seninle çok savaş verdim.Varlığınla da verdim, yokluğunla da verdim.Bu savaşın kazananı olmuyor.

Koş, koşarsan yakalayamazlar. Konuş, konuşursan susturamazlar. Yak, yakarsan seni yakamazlar. Sevme...Seversen kırarlar.

Herkese merhemdi. Kendine yaralardan ibaretti. Herkese yeterdi sevgisi. Bir tek kendisini sevemezdi.

" Yine umutlar içimde, Bilmediğim bi' biçimde, Karanlık onların olsun, Hepsi biter bir seçimle..."

Ama geç kalmıştı. Umutta bazen geç kalırdı.

"Kuzgun'u üçüncü kez gördüğünde kaç."

Can kırıkları, ah yine can kırıkları. Batıyor, kanıyor…

“Teşekkürler. İnan tarif edilen bir yeri bulabilirim. Evin içinde kaybolmam ya.” ​Küçük bir tebessümle baş salladı. ​Kaybolmazdım ama haklıydı. Yanımda gelmesi daha hayırlı olabilirdi. Kendi açısından yani.

Bir de bunu gizlemeye çalışmak vardı tabii. Kimse duymamalı. Kimse bilmemeli. Ve benim dışımda kimse zarar görmemeliydi. Buydu Vera. Bundan ibaretti. Etrafı ne kadar kalabalık olursa olsun yalnızdı. Herkese merhemdi. Kendine yaralardan ibaretti. Herkese yeterdi sevgisi. Bir tek kendisini sevemezdi.

Kaç kez içinizden "Nasıl olmalıydı bilmiyorum ama olması gereken bu değildi." diye geçirdiniz? 1 Bu olmamalıydı hikâyenin sonu. Ellerimde hayal kırıklıklarımla ve paramparça bir güvenle kalmamalıydım. Sana inanıp arkamı döndüğüm ilk an saplamamalıydın mesela bıçakları sırtıma.

Zihnimin bana oynadığı oyunların kaçıncı perdesindeyim ben şimdi? Kaç perde kaldı finale ve kaç kişinin kanı var ellerimde? Daha vermem gereken kaç savaş var hakikat için ve ben yine niye başroldeyim? Korkusuzluğum, korkularıma dair tek kâbusum şimdi. Zihnim ve o gece; tek zindanım.

“Uyumuyorsan bile kapat gözlerini Lamia,çünkü her göz kırpışında ona bir adım daha yaklaşıyorsun.”

Kaybolmuş bir ruh, ipi kopup gitmiş havada öylece sallanan bir kukla... Hangisi yalan, hangisi gerçek şimdi? Gördüğüm yersiz sanrıların kaçı o mavi geceye aitken, kaçı zihnimin karanlığına ait mesela? Kimin peşindeyim ben ya da artık o mu benim peşimde? 1 Sanki rollerin çoktan dağıtıldığı bir film senaryosuydu hayatım ve ben rolüm yokken öylece dalmıştım.

Çünkü geri dönmeye hazır değildim. Geçmişi bir gecede sildikten sonra, geçmişe yolculuğa hazır değildim.

"Taşı denizden almadık ama saraydan da çalmadık. Ben çaldım! Onunla ne yapacağıma ben karar veririm." hep ben mi delirecektim?