Anonim

“Sanki hakkımda her şeyi biliyormuş gibi... Sanki beni dinlemeye bile değmeyecek biriymişim gibi.”

“Canıma kıysaydım daha mı cesur olacaktım yoksa daha mı korkak?” demişti Leoda sonrasında ağlamanın getirdiği kızgınlıkla.

“Bu ev, aklınızda kurduğunuz gibi ait olmak istemediğim bir yer değil. Aksine en çok ait hissettiğim yer. Ama bazen insan sevdiği bir yeri değil, içinde yaşamak zorunda bırakıldığı düzeni terk etmek ister.”

“Geçmiş değişmeyecek. Ona teslim olmaya da artık niyetli değilim.”

Babamı her savunuşumda annemin sessizce bir köşeye çekilip bizi izlemesinin tek sebebi benden hiç olmadığı kadar korkmasıydı. Onu ne kadar çok sevdiğimi bilse de içten içe ,çocukluğuma yorarak, bana karşı bir şey söylerse tüm bildiklerimi anlatacağımdan korkmasıydı belki de.

Sebepleri her ne olursa olsun bir çocuk olduğumuzu unuttukları bir sistemin içindeydik. Belki de şuan bir yağmur gördüğümde çocuklar gibi sevinmemin en büyük sebebi budur.

Evet, odamda bir canavarın yaşadığını düşünüyordum. Bence bu bir çocuk için son derece normal bir düşünceydi. Gece karanlık çöktüğünde odamda duyduğum garip tıkırtıların sadece bu yüzden olduğunu düşünürdüm. Küçük yüreğimle duyduklarımı sineye çekmeye çalışır uyumak için her yolu denerdim.

Ülkede son yıllarda ardı ardına ortaya çıkan sözde dini oluşumlar, Hakikat ve Hürriyetin en büyük rahatsızlıklarından biriydi. İnsanların inançlarını kullanarak servet edinen, sorgulamayı günah sayıp körü körüne itaati yücelten bu yapıları, toplumun en tehlikeli hastalıklarından biri olarak görmüşlerdi her zaman. Onlara göre inanç, insanı özgürleştirmeliydi. Böylesine saf bir duygu birkaç fırsatçının elinde güç ve para kazanmanın aracı hâline gelmemeliydi.

“Bazı insanlar suç işlerken kendilerini çok zeki sanıyor. Oysa en büyük hataları da bu oluyor. Açgözlülükleri akıllarının önüne geçiyor. Bırakalım bu işi devlet tamamlasın. Bizim zamanımızı, gerçekten kimsenin dokunamadığı insanlara ayırmamız daha doğru olur.”

İkincisi, siyasetin göbeğine uzanmaktaydı. Bu kez hedeflerinde iktidardan biri değil, yıllardır dürüstlüğüyle övünen muhalefet cephesinin önde gelen isimlerinden biri vardı. Kamuoyu önünde yolsuzlukla mücadele nutukları atan bu milletvekilinin, perde arkasında inşaat şirketlerinden milyonlarca liralık rüşvet aldığına dair ciddi bulgular elde etmişlerdi.

Resmî kayıtlarda terk edilmiş görünen eski bir dokuma fabrikası, geceleri onlarca çocuğun zorla çalıştırıldığı gizli bir üretim haneye dönüşmüştü. İçeride üretilen mallar sahte belgelerle ülkenin dört bir yanına dağıtılıyor, elde edilen para ise şehrin kirli düzenini besleyen isimlerin kasasına akıyordu.

“İlginç…” demişti bakan. “Sizin kadar sessiz birinin, konuşmaya başladığında kayda değer bir şey söyleyeceğini düşünür insan.”

"İtaatinizin adı ibadet değil, korkudur." "Kutsal olanı putlaştırdınız, Tanrıyı unuttunuz."

Aslında genç kız için her şey tam olarak bir gecede başlamış değildi. Uzun uzadıya her şeyi kafasında tarttığı, gerek babasının çevresi dolayısıyla maruz kaldığı vurdumduymaz, gerekse cemiyetin o süslü salonlarında dönen kirli pazarlıklardan bıkıp usandığı bir birikimdi bu. Babasının saygınlığı gereğince devletin en tepesindeki adamların, ülkeyi uçuruma sürüklerken nasıl kayıtsızca kalabildiklerini kendi kulaklarıyla duymuştu.

“O akşam etrafı dalkavuklarla çevrili o kırk yaşındaki adamın, dikkatini çekemediğim için yas tutacak değilim! Benim için asıl önemli şey, o adamın temsil ettiği baskıcı zihniyetin gölgesinde bir saniye bile fazla kalmaktı. Nasıl dayandım ancak tanrı bilir. Hepsi öyle kibirli, burnu beş karış havada, aynı zamanda bir adamın etrafında pervane olacak kadarda haysiyetsiz insanlar ki.. O akşam onlardan biri olmadığım kendimi çok şanslı görüyorum.”

“Sevinmek için acele etme anne. Gerçekten etkilenmeyecek gibi değil derken, onun yakışıklılığından ya da asaletinden bahsetmiyordum. Bir insanın bunca dalkavuğu etrafında nasıl bu kadar zahmetsizce tutabildiğinden ve o mutlak gücün insanı nasıl canavarlaştırabileceğinden bahsediyordum. Yani senin o hayalini kurduğun evlilik ve yakınlaşma işi benim için hiçbir zaman olmayacak.”

Son zamanlarda çok garip şeylere şahit oluyorum, diye düşünmeden edememişti içinden. İnsanlara umut bağlanılmayacağını, körü körüne desteklemenin ise sadece kendi zararlarına olduğunu, bu tuhaf geçen sergi gecesinde anlamıştı.