Asena

Herşey sadece kızların bir ara sokağa girmesiyle başladı; bağrışma sesi, silahın  sesi, ateşleme ve panik. Hepsi bir aradaydı. Erkekler kızları fark etmiş, ve bayıltarak yakalayıp, ellerini,ayaklarını ve ağızlarını bağlayıp arabaya bindirip villaya götürdüler

Bir süre sonra bir benzinlikte mola verdik. Motoru park edip kaskımı üzerine bıraktım. Tam o sırada telefonum çaldı, arayan Sera'ydı. Ekibe dönüp "buna bakmam lazım" diyerek benzinliğin kuyutu olan köşesine gidip duvara yaslandım ve telefonu açtım. "Ne yapıyorsun?" diye sordu neşeyle. "İyiyim, çocuklarla turluyoruz işte..." diye cevap verdim ama cümlem yarım kaldı.

Bir süre sonra bir benzinlikte mola verdik. Motoru park edip kaskımı üzerine bıraktım. Tam o sırada telefonum çaldı, arayan Sera'ydı. Ekibe dönüp "buna bakmam lazım" diyerek benzinliğin kuyutu olan köşesine gidip duvara yaslandım ve telefonu açtım. "Ne yapıyorsun?" diye sordu neşeyle. "İyiyim, çocuklarla turluyoruz işte..." diye cevap verdim ama cümlem yarım kaldı.

Karşımda 1.90 civarı tahmin ettiğim boyu, kafasında kask ve tam ekipmanlı motorcu vardı. Buz grisi gözleri bir yerden tanıdık geliyordu ama çıkaramıyordum. Elini çekmeye niyeti yok gibiydi; aksine, parmakları kutunun metal soğukluğunu sahiplenerek üzerini kaplamıştı.

Kısa bir sessizlik oldu. Motorcu adam hafifçe öne doğru eğildiğinde, deri ceketinden yayılan o kahveyle karılık zambak kokusu burnuma doldu. Bu koku... Çok taze bir anıyı tetikler gibiydi ama zihnimdeki sis perdesini aralayamıyordum. "İhtiyaçlar tartışılır," dedi sesi bu kez daha dik bir ton alarak. "Ama öncelikler nettir. Ve şu an benim önceliğim, bu kutuyu buradan alıp gitmek." "Şaka yapıyor olmalısın," dedim sinirle gülerek. "Centilmenlik falan hak getire sanırım?" "Centilmenlik, market raflarında sona kalan parçalar için geçerli değil, ufaklık." Son kelimeyi söylerken parmaklarını hafifçe oynattı ve ben daha ne olduğunu anlamadan, kutuyu profesyonel bir hamleyle kavrayıp kendine çekti. Şaşkınlıktan ağzım açık kalırken, o çoktan arkasını dönmüş, ağır botlarıyla kasaya doğru yürümeye başlamıştı bile. "Hey! Gerçekten gidiyor musun?" diye arkasından seslendim. Durmadı. Sadece elindeki kutuyu havaya kaldırıp hafifçe salladı. Kasaya parayı bırakırken vizörü dahi açıktı. Motorcu, rüzgar gibi girdiği marketten aynı hızla çıkıp giderken ben orada, boş rafın önünde öylece kalakaldım.

derin bir iç çekerek son enerji içeceğini alacakken bir el daha tuttu.Göz göze geldiğimiz o birkaç saniye, marketin uğultulu sessizliğinde asılı kaldı. Karşımda 1.90 civarı tahmin ettiğim boyu, kafasında kask ve tam ekipmanlı motorcu vardı. Buz grisi gözleri bir yerden tanıdık geliyordu ama çıkaramıyordum. Elini çekmeye niyeti yok gibiydi; aksine, parmakları kutunun metal soğukluğunu sahiplenerek üzerini kaplamıştı.