Beni geceleri uykumdan uyandıran, nefesimi kesen, zihnimin en karanlık köşesine gömdüğümü sandığım şey yeniden karşımdadaydı. O videoydu.
Bir zamanlar gözlerini acıyla açan küçük bir kız vardı. Sevilmeyen, hor görülen, ne yaparsa yapsın bir türlü yeterli bulunmayan küçük bir kız... Daha küçücük yaşında dünyanın ne kadar acımasız olabileceğini öğrenmişti. İnsanların söyledikleri birkaç kelimenin bir çocuğun kalbinde yıllarca taşıyacağı yaralara dönüşebileceğini, sevgi beklediğin insanların seni görmezden gelmesinin insanın içinde nasıl kocaman bir boşluk bıraktığını kimse ona anlatmamıştı.
Affet beni meleğim... Affet. Birlikte olamıyorsak bile, affet beni. Kalbin ağrımasın meleğim. Senin o zehirli kalbin ağrımasın. Gözlerinin içine çöken hüznü görmek istemiyorum. Zehirli oklarını sadece bana sapla meleğim, sadece bana. Başkasına değmesin. Sadece bana gül meleğim. O güzel gülüşün, yüzünde bir anlığına beliren o sıcaklık, yalnızca bana kalsın. Kalbini ağrıtan şey ben olmayayım. Ne olur, ben olmayayım.
Affet beni meleğim... Affet. Birlikte olamıyorsak bile, affet beni. Kalbin ağrımasın meleğim. Senin o zehirli kalbin ağrımasın. Gözlerinin içine çöken hüznü görmek istemiyorum. Zehirli oklarını sadece bana sapla meleğim, sadece bana. Başkasına değmesin. Sadece bana gül meleğim. O güzel gülüşün, yüzünde bir anlığına beliren o sıcaklık, yalnızca bana kalsın. Kalbini ağrıtan şey ben olmayayım. Ne olur, ben olmayayım.
Developed by Fetih
